GLOBE NEWSWIRE / PEKİN (İGFA) - 1975 yılında 30 kişiyi taşıyan bir balıkçı teknesi denize açıldı. Bir daha da geri dönmedi.
Fu Yuhua'nın eşi Su Xianli de o gün kaybolanlardan biriydi. Üzerinden yarım yüzyıldan fazla zaman geçti ve Fu, eşinin elinde kalan tek resmini hâlâ saklıyor.
Fu Yuhua “Üç çocuğum da o zamanlar daha küçüktü. Zaten babalarını kaybetmişlerdi. Annelerini de kaybederlerse ne yaparlardı?” sözleriyle hatırladıklarını dile getiriyor.
Fu'nun oğlu Su Biaowei büyüyünce balıkçı oldu. Su denize açıldığında Fu ve gelini Lu Chunxiang kıyıda bekliyorlardı.
Lu Chunxiang “Onun için elbette endişeleniyorum, özellikle de hava kötü olduğunda veya deniz hırçınlaştığında.” diyor.
Deniz hem bu ailenin hem geçim kaynağı oldu hem de bu aileden canlar aldı. Lu Chunxiang'ın babası da bu felakette can vermişti. Babalarını kaybettiklerinde hem Lu Chunxiang hem de Su Biaowei beş yaşındaydı. Yıllar sonra evlendiler ve aynı denizin şekillendirdiği bir hayat kurdular.
Bugün başka bir kuşak hâlâ balığa çıkıyor. Ve bu aile hâlâ kıyıda bekliyor.
DENİZİN ŞEKİLLENDİRDİĞİ BİR HAYAT
Bu denize açılma ve kıyıda bekleme döngüsü bir aileye özgü değil. Çin'in güneyindeki Hainan Eyaleti'ndeki bir balıkçı kasabası olan Tanmen'de balıkçılar nesiller boyunca geçimlerini Güney Çin Denizi'nden sağladı.
Kimileri büyüklerinin av rotalarını ve becerilerini miras aldı. Su Chengfen, büyükbabasıyla denize açılmaya başladığında daha 13 yaşındaydı. Su'nun sakladığı, Genglubu ismiyle bilinen geleneksel navigasyon kitapları, uydu navigasyonundan çok önce balıkçılar tarafından kullanılan rotaları kaydetmiştir.
2021'de hayata gözlerini yuman Su Chengfen, “Belirli bir resife giderken hangi rotayı izleyeceğimizi bilmek istersek Genglubu'ya göz atmamız yeterli.” demişti.
Başkalarıysa uzun yıllar içinde pratikle öğrenilen becerileri kullanarak balık yakalamak için resiflerin arasına dalmaya devam ediyor. Ama av miktarı azaldı ve geleneksel yöntemi benimseyen gençlerin sayısı gün geçtikçe azalıyor.
Jinqing Adası'nda balıkçılar başka yöntemlere geçiyor. Daha büyük gemiler, daha küçük balıkçı teknelerini kıyıdan daha uzaklara taşıyor. Belgesel ekibinin ilk defa 12 yıl önce karşılaştığı Feng Ping, adalar arasında şimdi mal da taşıyor.
“Yelken açtığımız deniz çok değişmedi. Ama insanlar değişti.” diyor Feng Ping.
Balıkçıların yaşamları farklı ama bağlar korunuyor. Deniz onların ekmeğini kazandığı, kuşaklar arasında bilgi birikiminin aktarıldığı, her gidişin ve dönüşün aile yaşamının parçası olduğu bir dünyadır.
YUVANIN ANLAMI
Wang Zhenzhong çocukluğunda babasının teknesini beklemek için annesiyle birlikte deniz kıyısına giderdi. O günlerde ailelerin, balıkçıların ne zaman döneceğini bilmesinin pek bir yolu yoktu.
“Ufukta küçücük bir nokta gördük ve yavaşça büyüyordu. Bir tekne geri dönüyordu. Ama balıkçı barınağına ulaşınca bizimki olmadığı anlaşıldı. O yüzden beklemeye devam etmek zorunda kaldık.” diye anlatıyor hatırladıklarını Wang Zhenzhong.
Wang'ın anıları Fu Yuhua ve ailesinin hikâyesiyle benzer. Nesiller boyunca balıkçılar denize açılırken aileleri de onların dönmelerini bekledi.
Bu hikâyeler; Güney Çin Denizi'ndeki adalıları ve balıkçıları konu alan beş hikâye içeren The Sea We Call Home (Yuva Adını Verdiğimiz Deniz) başlıklı CGTN belgeselinde yer alıyor. Belgesel, bu hayatlar üzerinden geleneksel navigasyon yöntemlerini, değişen balıkçılık uygulamalarını, insanlar ve deniz arasındaki bağları irdeliyor.
Bu balıkçılar için deniz, geçim sağlanacak bir yerden daha fazla anlam taşıyor. Büyüklerinin bilgi birikimini, kaybettikleri kişilerin anılarını ve sevdiklerinin döndüğünü görme umudunu taşıyor.
“Erkekler engin denizlere açılır. Bunu kendi yuvaları için yaparlar. Kadınlar da onları bekler ve çocuklarını büyütürler. İşte yuva budur. Büyüyünce çocuklar da babalarının izinden giderler. İşte bu da yuvadır.” diyor Wang Zhenzhong.
Video: https://www.youtube.com/watch?v=lyxb8Ub0kSY